آه .. بهار

 

         

 

               نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد               عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

           ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد            چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

             این تطاول که کشید از غم هجران بلبل               تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد

          گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر              مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

             ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی                   مایه نقد بقا را که ضمان خواهد شد

          ماه شعبان مده از دست قدح کین خورشید          از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

         گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت             که به باغ آمد ازین راه و از آن خواهد شد

       مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود          چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

                                            حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود

                                         قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

 

 

فاتحه

 

            

 

                  این اهل قبور خاک گشتند و غبار                    هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار

               آه این چه شراب است که تا روز شمار           بیخود شده و بیخبرند از همه کار

 

کیش مهر

                       

                              

                                           

 

همي گويم و گفته ام بارها         بود کيش من مهر دلدارها

پرستش به مستي است در کيش مهر          برونند زين جرگه هشيارها

به شادي و آسايش و خواب و خور           ندارند کاري دل افگارها

به جز اشک چشم و به جز داغ دل          نباشد به دست گرفتارها

کشيدند در کوي دلدادگان           ميان دل و کام، ديوارها

چه فرهاد ها مرده در کوهها           چه حلاجها رفته بر دارها

چه دارد جهان جز دل و مهر يار           مگر توده هايي ز پندارها

ولي رادمردان و وارستگان           نبازند هرگز به مردارها

مهين مهر ورزان که آزاده اند           بريزند از دام جان تارها

به خون خود آغشته و رفته اند          چه گلهاي رنگين به جوبارها

بهاران که شاباش ريزد سپهر          به دامان گلشن ز رگبارها

کشد رخت،سبزه به هامون و دشت          زند بارگه ،گل به گلزارها

نگارش دهد گلبن جويبار           در آيينه ي آب، رخسارها

رود شاخ گل در بر نيلفر          برقصد به صد ناز گلنارها

درد پرده ي غنچه را باد بام           هزار آورد نغز گفتارها

به آواي ناي و به آهنگ چنگ           خروشد ز سرو و سمن، تارها

به ياد خم ابروي گل رخان           بکش جام در بزم مي خوارها

گره را ز راز جهان باز کن           که آسان کند باده، دشوارها

جز افسون و افسانه نبود جهان           که بستند چشم خشايارها

به اندوه آينده خود را مباز           که آينده خوابي است چون پارها

فريب جهان مخور زينهار           که در پاي اين گل بود خارها

پياپي بکش جام و سرگرم باش           بهل گر بگيرند بيکارها

                                                                                    

                                                                         سيّد محمّد حسين طباطبایی 

 

دمی با حافظ

 

                     

 

              عیب رندان نکن ای زاهد پاکیزه سرشت             که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت     

              من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش                هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

       همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست     همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

     سر تسلیم من و خشت در میکده ها               مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

      نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل                     تو چه دانی که پس پرده که خوب است و که زشت

             نه من از پرده تقوی بدر افتادم و بس                پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

                                          حافظا روز ازل گر به کف آری جامی

                                         یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت

 

 

جرعه ای با خیام

 

       

 

                افلاک که جز غم نفزایند دگر

                 ننهند به جا تا نربایند دگر

                نا آمدگان اگر بدانند که ما

              از دهر چه میکشیم نایند دگر